MEKTUP - 61

11 Haziran 1962, Antwerp,

Dostuma,

Dostlardan aldığım mektupları cevaplamakta gecikiyorum, çünkü bir yerden bir yere sürekli olarak taşındığımdan, mektuplar bana ulaştığında ben başka bir yere gitmiş oluyorum. Mektubunu ancak geçen hafta alabildim. Şavuot bayramından önce olduğu için cevaplayamadım.

“Hohma’sından (ilim) daha fazla, Daat’ı (bilgi) ile mutlu olan kişi için bu iyi bir işarettir,” makalesini açıklamam talebinle ilgili olarak öncelikle işaretlerin manasını anlamak zorundayız. Bilinir ki, kişi daima yaratılma amacının yolu olan gerçeğin yolunda gidip gitmediğini bilmeli ve test etmelidir. Bu nedenle gerçeği bilmemiz için bize işaretler verilmiştir.

Kabala’da Daat orta çizgidir, fakat şimdi bunu yorumlamak istemiyorum. Etik olarak, Daat Yaradan’a inanç demektir. Bu böyledir, çünkü Daat tüm kitaplarda “Yaradan’la Dvekut (birleşme),” olarak açıklanmıştır, Dvekut özellikle inanç vasıtasıyla edinilir.

Bu “Hohma’sından (ilim) daha fazla Daat’ı (bilgi) ile mutlu olan kişi için bu, iyi bir işarettir,” sözünün anlamıdır. Bu demektir ki, edindiği Hohma, kişinin inancını azaltmaz. Buna Daat’ıyla mutlu olmak denir. Fakat kişinin elde ettiği Hohma, inancını, yani Daat’ı iptal ederse, Daat’ından Hohma’sı kadar mutlu olmaz, çünkü Hohma’sı Daat’ı iptal etmek ister ve bu gerçeğin yolunda yürüyor olmasının iyi bir işaretidir.

Atalarımızın şu söylediğini de anlamalıyız, “Şarabıyla rahatlayan kişi, efendisinin Daat’ına (bilgi) sahiptir,” “şarap girer, sır açığa çıkar.”

Kutsal Zohar’da öyle yazar, “Yiyin, içip, sarhoş olun dostlar.” İçmek Hohma’a işaret eder. Buna göre “Şarabıyla rahatlayan kişi” demeliyiz, yani kişi edindiği Hohma vasıtasıyla inançta kalır ve Daat’a efendisi olarak sahip olur. Bu gösterir ki kişi efendisinin Daat’ına sahip, Yaradan’la Dvekut içinde.

Bunu şu şekilde yorumlayabiliriz, “Eğiliminden daha fazla Daat’ıyla mutlu olan kişi için bu iyi bir işarettir. Eğiliminden daha fazla Daat’ıyla mutlu olmayan kişi için bu iyi bir işaret değildir.” Eğilimin yolu engellemek olduğundan, kişi eğiliminden mutlu olmaz. Daha ziyade özellikle eğilim tükendiğinde kişi mutlu olur. Öyle anlaşılıyor ki, özellikle maddesel şeylerden fazlaca haz almadığında Yaradan çalışmasında ilerleyebilir.

Bu demektir ki, kişi büyük hazlar elde etmediği noktada, Tora ve Mitzvot’a bağlanabilir. Bu sırada zamanını ve çabasını yüksek ihtiyaçlar için adamaya isteklidir. Fakat eğilimi maddesellikte büyük hazlar edinebileceğini anlamasına izin verdiğinde, kişi eğilimini yatıştıramaz. Kişi ancak büyük kazançlar olduğu yerde çalışabilir, küçük kazançlar büyük kazançların önünde iptal olur. Bu bakımdan çalışma ticarete benzer.

Kişi ödül almak için çalışmayı üzerine alırsa bu böyle olur. Bu sırada eğilimi maddesellikte daha fazla kazanç olduğunu ileri sürer. Öyle anlaşılıyor ki, eğilim kontrol altında olduğunda hoşnut olmaz. O zaman bu kişi için iyi bir işaret olmaz, yani bu gerçeğin yolunda yürümediğinin işaretidir.

Fakat Tora ve Mitzvot’a bağlanma sebebi “yük öküzü ve eşeği,” olmak içindir, yani mantık ötesi inanca tutunmak, böylece eğilim “O dedi ve O’nun arzusu yapıldı,” nedeniyle çalışmayı bırakması gerektiği ile ilgili sağlam bir zemin bulamamış olur. Kişi eğilimin itiraz ettiği her şeye “Şimdi sen bana mantık ötesi çalışma alanı verdin,” diyerek cevap verir. Bu demektir ki, eğer eğilimi entelektüel argümanlarla itiraz etmemiş olsaydı, zekâsına karşı gelecek hiçbir şey bulamayacaktı. Öyle anlaşılıyor ki, eğiliminden daha fazla Daat’ıyla mutludur ve bu onun için iyi bir işarettir, gerçeğin yolunda yürüdüğünün işareti.

Dileyelim Yaradan gerçeğin yolunda yürümemize yardım etsin.

Baruh Şalom HaLevi Aşlag