Duydum, 7 Mart, 1948
Şabat Şekalim’de (haftalık bir Tora Bölümü) Kiduş’a başladığı zaman, dedi ki, “Polonya’da Asmorim (Rab’biler, cemaat başları) arasında bir alışkanlık vardı, her zengin adam, Şabat Şekalim’de, ondan Şekalim (bozuk para, kuruş) almak için kendi Rabbi’isine gelirdi.”
Ve o dedi ki: “Bu, Amelek’i Şekalim olmaksızın yok etmenin mümkün olmadığı anlamına gelir.” Bunun nedeni, kişi Şekalim’i almadan önce, hala orada Amalek Klipa’sı (kabuğu) yoktur. Ancak Şekalim’i alınca, “Amalek” denen büyük Klipa çıkagelir ve Amalek’i yok etme çalışmasına başlar. Ama bundan önce silip atılacak hiçbir şey yoktur.
Ve buna, Kuznitz’in, söz söyleyenin, bu duanın sonu hakkında dedikleri ile ilgili bir açıklama ekledi: “İnsanı en baştan ayırt ettin ve onun senin kendi huzurunda bulunmasını kabul ettin.” Bu sözü söyleyen sordu: “Roş (baş, başlangıç) olmadan durmak nasıl mümkün olur ki? Bunun anlamı şudur: O, insandan Roş’u ayırdı ve nasıl böyle bir şey olabilir ki?” Açıklaması şudur: “İsrail oğullarının hepsinin toplamını aldığın zaman,” böylece Roş’un farkındalığını uzatabiliriz. Eğer yarım Şekel verirsek, bununla Roş ile ödülleniriz.
Ve sonra sordu: “Bu Kiduş için neden yemekten daha çok içmek olarak düzenlendi? Yemenin içmekten daha çok olarak düzenlenmesi gerektiği için doğru düzen bu değil; çünkü içmek yalnızca yemeyi tamamlamak içindir “Ve yiyeceksin, doyacaksın ve kutsanacaksın” şeklinde. Ve yemenin Hasadim’e (merhamete) ve içmenin Hohma’ya (bilgeliğe) işaret ettiğini açıkladı.
Ve şöyle devam etti, Adar ayından önceki Şabat tüm Adar ayını içerir. Çünkü “Adar girdiği zaman, mutluluk çok olur.” Ve dedi ki: Şabat ve iyi bir gün arasında fark vardır. Şabat’a “sevgi” denir, iyi bir güne “sevinç” denir. Sevinç ve sevgi arasındaki fark şudur; sevgi özdür, sevinç ise bir sonuçtur, herhangi bir nedenle oluşmuş olan bir sonuç. Neden, özdür ama sonuç sadece özün doğurduğudur. Bu nedenle, Şabat’a “sevgi ve iyi niyet” denir, iyi bir güne ise “sevinç ve neşe” denir.
Rabi Yohanan Ben Zakay’in karısına verdiği cevapla ilgili bir açıklama da yaptı: Ben Kral’ın huzurunda bir vekil gibiydim ve o, Rabi Hanina Ben Dosa Kral’ın huzurunda bir köle gibiydi ve bu nedenle o, dua edebildi. Sanki bunun tersi olmalıymış gibi gözükür; bir vekilin Kral’ı kendi fikrine ikna etmek için daha çok gücü olacaktır, bir kölenin değil.
Ancak, “vekil” halen kişisel İlahi Takdir ile ödüllenmiştir. Bu durumda kişi duaya gerek görmez, çünkü her şey iyidir. Ama bir köle, ödül ve ceza derecesinde olan kişidir ve bu nedenle duaya gerek duyar, çünkü ıslah edecek çok şeyi olduğunu görür.
Ve sunulan bir makaleye (Baba Metzia 85’e) ekleme yapar. Orada bir buzağının mezbahaya götürüldüğü yazılıdır. Buzağı gider, başını Rabbi’nin kucağına koyar ve ağlar. Rabbi ona der ki: “Git, sen bunun için yaratıldın.” Dediler ki: “Merhamet göstermediği için o acı çekecek.”
“Sen bunun için yaratıldın” sözü kişisel İlahi Takdir demektir, orada ne eklenecek ne de çıkartılacak bir şey yoktur, çünkü orada çekilen acı da ödül sayılır. Bu nedenle onun üzerine ızdırap uzattı.
Ve Gemera der ki, ızdıraptan bir eylemle “ve O’nun merhameti tüm eserinin üzerindedir,” diyerek kurtuldu. Bir gün, Rabbi’nin hizmetçisi evi süpürüyormuş, orada fare yavruları varmış, bunları da süpürüp atıyormuş. Rabbi ona “Bırak onları!” demiş, yazıldığı üzere, “O’nun merhameti tüm eserinin üzerindedir.” Bu duaya eriştiği için sonsuzlukta kalır, şimdi artık onun dua etmek için bir yeri vardır. Bu nedenle ızdırap onu terk etti.
Şabat’ın bitiminde, kutsal Zohar’ın söylediği “Rab Yakub’u kendisine seçti,” dizesi hakkında bir yorumda bulundu. Kim kimi seçti? Ve kutsal Zohar cevaplar, “Rab Yakub’u seçti” (Bereşit, 161 b). Ve o dedi ki, kutsal Zohar’ın sorusu “Yaradan Yakub’u mu seçti?” idi. Buna göre, Yakup hiçbir şey yapmadı, her şey İlahi Takdir’in altındaydı. Ve eğer Yakup seçmedi ise, bu Yakup yapandı, yani bu bir ödül ve ceza meselesiydi anlamına gelir.
Ve bunu şöyle cevapladı, başlangıçta kişi bu yola ödül ve ceza ile başlayacaktır. Bu ödül ve ceza sürecini tamamladıktan sonra kişi her şeyin İlahi Takdir’in kontrolü altında olduğunu görmekle ödüllenir, böylece, “Tüm işleri yalnız ve yalnız O yapar ve O yapacaktır.” Ancak kişi ödül ve ceza çalışmasındaki işini tamamlamadan önce, İlahi Takdir’i anlaması mümkün değildir.
Ve Pazar akşamı, dersten sonra, Yakup’un kurnazlığı meselesini açıkladı, Yakup hakkında, “Senin erkek kardeşin kurnazlıkla geldi,” diye yazılmıştır. Burada kesinlikle hatalı bir şey yoktur. Yoksa metin Yakup hakkında “bu ‘seçilen’ atamız yalancıydı,”demezdi.
Aksine kurnazlık, bilgelik hedeflemeden akıllıca bir şey yaptığında, ama bunu ihtiyaç duyduğu ve doğrudan elde edemeyeceğini gördüğü bir çıkarı elde etmek için yaptığında ve bu nedenle akıllıca bir eylemde bulunması ve ihtiyacı olan şeyi elde etmesidir. Buna “bilgelik” denir.
“Akıllıca kurnaz ol,” mısrasının anlamı budur, yani akıl yoluyla bilgeliktir. Bunun anlamı istediği bilgelik uğruna bilgelik değildir, ama başka bir şey içindir, bu onu bilgeliğini genişletmeye zorlar. Başka bir deyişle, bunu, Hassadim’i tamamlamak için genişletmek zorundadır.
Çünkü Hassadim, Hohma’yı edinmeden önce, onlar Katnut (küçük) olarak algılanırlar. Ancak, daha sonra, Hohma’ya uzandığı zaman da hala Hassadim’i Hohma’ya tercih eder, Hassadim’in Hohma’dan daha önemli olduğu aşikârdır. Buna GAR-de-Bina denir, yani Hassadim’i kendi seçimi nedeniyle kullanır.
Daat yoluyla Hohma’nın anlamı budur, burada Hohma YESHSUT’un içinde VAK formunda ortaya çıkar. Ve AVİ içinde, Hohma Hassadim’i geliştirerek ve Hassadim’in içinde kalarak ortaya çıkar. Ancak her ne kadar Bina “merhamet içinde hoşnut” olsa da onun Hassadim’i seçtiği, Tzimtzum Bet nedeniyle açıkça ortaya çıkmaz, çünkü orada Hohma yoktur. Ancak Gadlut’ta (yetişkinlikte) Hohma gelir ve onun kullandığı Hassadim kendi seçimi nedeniyledir.