Makale 27, 1991
Bilgelerimiz şöyle der (Berahot 60): "Eğer önce bir kadın döllenirse, bir erkek çocuk doğurur. Eğer önce bir erkek döllenirse, 'Eğer bir kadın döllenirse, bir erkek çocuk doğurur' denildiği gibi, kadın bir kız çocuk doğurur."
Bunun bizim için çalışmada ne anlama geldiğini anlamalıyız, böylece nasıl davranacağımızı bilebiliriz.
"Kabala Bilgeliğine Önsöz" adlı makalede yazıldığı üzere, bize verilen Tora ve Mitzvot'u [emirleri/iyi işleri] yerine getirme çalışmasının İsrail'i temizlemek için olduğu bilinmektedir: "'Temizleme'nin [İbranice] 'arındırma' kelimesinden türetildiği bilinmektedir. Bilgelerimizin dediği gibi, 'Mitzvot sadece İsrail'in arınması için verilmiştir'."
Yaratılanlar kendileri için alma arzusuna sahip bir doğayla yaratıldıklarından, yaratılışın amacı O'nun yarattıklarına iyilik yapmak olduğundan, bu nedenle yaratılanlarda zevk ve haz alma arzusu yaratmıştır. Bu, Veren olan Yaradan'la form eşitliğinde olmadığından, bize Yaradan'la form olarak eşitlenmemiz gereken çalışma verilmiştir, bu yüzden biz de kendimizi ıslah etmeliyiz ki yaptığımız her şey ihsan etmek için olsun.
Görüyoruz ki, verdiğimiz şeyler var ve aldığımız şeyler var. Örneğin, genellikle "ihsan etme eylemleri" olarak adlandırılan, insan ve Yaradan arasındaki Mitzvot ve insan ve insan arasındaki Mitzvot ile meşgul oluruz. Ayrıca, yeme ve içme gibi alma eylemleri de gerçekleştiririz ve bize form eşitliği çalışması verilmiştir, yani hem ihsan etme hem de alma eylemlerini ihsan etmek için gerçekleştirmeliyiz.
Kelim [kaplar] ile ışıklar arasında ters bir ilişki olduğu bilinmektedir. Yani, "erkek" olarak adlandırılan ışıklar vardır ve "dişi" olarak adlandırılan ışıklar vardır. "Erkek" bütünlük, derecesi aldığı ışıkla bütünlük içinde olmadığında "dişi" eksiklik anlamına gelir.
İki tür ışık vardır: 1) "Tam ışık" olarak adlandırılan yaratılış amacının ışığı, 2) Yaratılış amacının ışığı için yalnızca bir kıyafet olan yaratılışın ıslahının ışığı. Bu bir dişidir, yani eksiktir, ancak bütünlüğe ulaşmak için sadece bir araçtır.
İlk ışığa " Hohma [bilgelik] ışığı" veya "yaşam ışığı", ikinci ışığa ise genellikle VAK [Vav-Kzavot (altı kenar)] olarak adlandırılan " Hasadim [merhamet] ışığı" denir. Bu da hâlâ ilk üç Sefirot'tan yoksun olduğu anlamına gelir.
Bu nedenle, eğer bir kişi dişi Kelim'i, yani alma kaplarını kullanırsa, yani kişi ihsan etmek için alma kaplarını kullanmak üzere uyanmışsa, o zaman "bir erkek çocuk doğurur." Yani, bu çalışmadan, Hohma'nın ışığı doğar, bu ışık yaratılışın amacına ait olduğu için "erkek" olarak adlandırılan tam bir ışık, yaşam ışığıdır, çünkü Yaradan "alma arzusu" olarak adlandırılan alma kaplarını yaratılışın amacının ışığı için yaratmıştır.
"Eğer önce bir kadın döllenirse, erkek çocuk doğurur" diye yazılmıştır. Ancak bir kişi ihsan etme kaplarıyla, yani yalnızca ihsan etme eylemleriyle çalışırsa, ihsan etmek amacıyla çalışabilir, çünkü ihsan etme kaplarına "erkek" denir. O zaman, ondan sadece dişi ışık doğar, çünkü ihsan kapları üzerinde açığa çıkan Hasadim'in ışığı sadece Hasadim'in ışığını doğurabilir, buna "GAR'sız VAK [ilk üç]" denir, bu da GAR'ın yokluğunu gösterir. Hasadim'in ışığına " kıyafetlenen ışık" denir, yani Hasadim'in ışığı içinde Hohma'nın ışığı daha sonra kıyafetlenecektir. "Eğer önce bir erkek döllenirse, kadın kız çocuk doğurur" sözlerinin anlamı budur.
Zohar şöyle der (Tazria, Madde 60), "Gelin ve görün, Yaradan Malhut olan İsrail topluluğu ile birlikteyken ve ilk önce ona karşı arzu uyandırdığında ve onu büyük bir sevgi ve özlemle kendine çektiğinde, Malhut sağ taraftan erkeğin Hasadim'i ile dolar. Ve Yaradan önce sevgi ve arzu uyandırdığında ve Malhut daha sonra uyandığında, o zaman her şey Malhut olan dişi formundadır."
Bunun bize çalışmada ne anlattığını anlamalıyız. Yaratılanların Malhut'tan yayıldığı bilinmektedir. Bu nedenle, Malhut "İsrail meclisi" olarak adlandırılır ve İsrail halkı Malhut'tan uzanır. Bu nedenle Zohar, düzenin yukarıda olduğu gibi, bedensel dallara da uzandığını söyler. Buna göre, bir kişi Yaradan'a uyandığında, Yaradan'ın kendisini O'na yaklaştırmasını istediğinde, yani O'na bağlanmak istediğinde, ki buna "formun eşitliği" denir, bu kişinin Yaradan rızası için her şeyi yapmak istediği ama yapamadığı anlamına gelir. Bu nedenle, Yaradan'dan kendisine "ihsan etme arzusu" olarak adlandırılan gücü vermesini ister.
Kişi bu gücü arzuladığında, bir eksikliği olduğu için, yani Yaradan rızası için her şeyi yapma gücüne sahip olmadığı için, bu çalışma aracılığıyla Yaradan'dan kendisine bu gücü vermesini istemek için uyanır. O zaman, ona yukarıdan, ikinci bir doğa olan ihsan etme arzusunun gücü verilir. Buna "erkek bir çocuk doğurur" denir, yani "erkek" olarak adlandırılan bir ihsan etme arzusu. Bu, üsttekinin alttakine Hesed [merhamet] ışığını vermesi olarak kabul edilir, burada Hesed [merhamet] ihsan etmek anlamına gelir.
Başka bir deyişle, alttakinin eksikliğini hissettiği özlem çalışmasına "dua" denir. Bu, kişinin Yaradan'dan eksikliğini gidermesini istemesidir. O zaman, eksikliğin doyurulmasına "erkek" denir. "Ve önce onun için arzu uyandırır" diye yazılmıştır, yani onun arzusu, Malhut, "alma arzusu" olarak adlandırılır.
Başka bir deyişle, ona olan arzusu, ona tutunma arzusu, ki buna "form eşitliği" denir, kişi ihsan etme arzusunu istediğinde, buna Dvekut [bütünleşme] denir. "Malhut sağ taraftan erkeğin Hasadim'i ile doludur" sözlerinin anlamı budur. Bununla, "Eğer bir kadın önce döllenirse, erkek çocuk doğurur" sözünü, uyanışın kişiden geldiği şeklinde yorumlayabiliriz.
Ancak, bu tam olarak kişinin başlangıçta Yaradan'a yaklaşma arzusu olmadığı, yani uyanışı yukarıdan aldığı bir durum olabilir, çünkü maneviyat için alma arzusu meselesi vardır, yani Tora ve Mitzvot'u gözlemlemekten haz alabiliriz. Daha önceki makalelerde, ödül almanın verdiği hazda üç farkındalık olduğunu söylemiştik:
1) Kişi bu dünyada ödüllendirilecek ve öbür dünyada da ödüllendirilecektir. Yani, kişi Tora'yı ve Mitzvot'u ödüllendirileceği, karşılığını alacağı için yerine getirir. Başka bir deyişle, kişi, yaptığı şeylerden tat almaz ama Tora ve Mitzvot'u daha sonra ödüllendirileceği için gözlemler, bu yüzden şimdilik bundan zevk alır.
2) Kişi Mitzvot'u uygularken iyi bir tat alır, çünkü bu onun için aydınlanır, Kral'a hizmet etmekten zevk alır ve bu onun ödülüdür. Kişi, Tora ve Mitzvot'ta haz olduğuna dair kitaplardan ve yazarlardan duyduklarına inanır ve ayrıca yukarıdan bir uyanış alır ve Tora ve Mitzvot'u gözlemlemenin bu dünyanın hazlarından daha iyi olabileceğini hissetmeye başlar.
3) Kişi, bilgelerimizin Dvekut hakkında söylediklerini görür: "O'na tutunun, O'nun niteliklerine tutunun. O nasıl merhametliyse, siz de öyle merhametlisiniz." Bu nedenle, kişi veren olarak çalışmak üzere uyanır ve bunun kişinin elinde olmadığını görür. O zaman, Yaradan'ın kendisine ihsan etmek için her şeyi yapabilecek gücü vermesini arzulamaya başlar. Bu, kişinin bir kadın, bir dişi olarak görüldüğünü, yani kendine sevgiye dalmış olduğunu hissetmesi olarak kabul edilir ve o zaman yukarıdan "erkek" niteliğini alır ve "ihsan etme arzusu" adı verilen ikinci bir doğa ile ödüllendirilir. "Eğer bir kadın önce döllenirse, erkek çocuk doğurur" sözlerinin anlamı budur. Yani, yukarıdan ona erkek olan Hesed verilir.
Ancak "Eğer önce bir erkek döllenirse, kadın kız çocuk doğurur." "Ve Yaradan önce sevgi ve arzu uyandırdığında ve Malhut daha sonra uyandığında, o zaman her şey dişi, Malhut şeklindedir" diye yazılmıştır. Benzer şekilde, "Eğer bir kadın önce döllenirse, bunun sebebi nedir? Bunun sebebinin alt dünyanın üst dünyaya benzemesi ve birinin diğerine benzemesi olduğunu öğrendik."
Bunu çalışmada şöyle yorumlamalıyız: Eğer erkek önce döllenirse, kadın bir dişi doğurur. Malhut'tan çıktığından, Yaradan'a "erkek" ve erkeğe de "dişi" denir. Bu nedenle, uyanış yukarıdan geldiğinde, yani Yaradan bir kişiyi yaklaştırdığında, kişi Yaradan'ın büyüklüğünü ve önemini hissetmeye başlar. O zaman kişi Yaradan'a bağlı olduğunu hisseder, Yaradan'ın yanındayken haz alır. Ardından, kişi Tora ve Mitzvot ile meşgul olmaya başlar çünkü bunda bir canlılık hisseder. Bu da onu Tora ve Mitzvot'la meşgul olmaya zorlayan tüm sebebin, "insanın" yani Yaradan'ın uyanmasından duyduğu haz olduğunu gösterir.
"Eğer bir erkek önce döllenirse, kadın kız çocuk doğurur" sözünün anlamı budur. Yani kişi yukarıdan bir uyanış aldığı için çalıştığında, bu çalışmadan sadece bir dişi doğabilir. Maneviyatta dişinin "almak ve ihsan etmemek" anlamına geldiği bilinmektedir. Burada çalışmayı, kişinin çalışmasını bu çalışmadan haz alma temeli üzerine inşa ettiği ve çalışmasına neden olan şeyin bu olduğu şeklinde yorumlamalıyız.
Buna "dişi" denir, yani kişi "maneviyat alma isteği" denen temel üzerinde çalışır. Ancak, ihsan etmek için çalışma gücüne sahip değildir çünkü tüm temeli yukarıdan uyanışla yukarıdan aldığı haz üzerine inşa edilmiştir. O zaman kişi, almak için maneviyat alma arzusu olan bir dişi niteliğiyle doğar. Ancak, "Eğer bir erkek önce döllerse, dişi bir çocuk doğurur" yani almak ve vermemek üzere yazıldığı gibi, ihsan etmek için çalışamaz.
Bu nedenle, bir kişi ödüllendirilirse, ona yukarıdan, insanın ihsan etmek için çalışması gerektiği, ancak ihsan etmek için çalışamayacağı gösterilir. Bu nedenle, kişi hâlâ ihsan temelinde çalışamadığı için düşüşün acısı çeker. Yani, kişi, kendi iyiliği için değil de ihsan etmek üzere çalışması gerektiğini gördüğünde, bunun kendisi için olmadığını gördüğü için bir düşüş yaşar.
Bazen bu düşüş kişinin mücadeleden kaçmasına neden olur. Eğer kişi ödüllendirilirse iyileşir ve ihsan etmek için çalışmanın ne anlama geldiğini görmeye başlar. Kişi bunun insanın elinde olmadığını görür ve o zaman insanın doğuştan sahip olduğu kendine olan sevginin kontrolünden çıkmasına yardımcı olması için Yaradan'a dua etmeye başlar ve Yaradan'dan kendisine yardım etmesini ister.
Bu, bir kişinin Şehina'nın [Kutsallığın] sürgününü, yani cennetin krallığı uğruna nasıl çalışacağını sormak zorunda kalması olarak kabul edilir. Bu zordur, çünkü dünya uluslarının yönetiminden insanın kişisel İsrail niteliğine kadar uzanır. Ayrıca, tüm İsrail'in "cennetin krallığı" olarak adlandırılan Keduşa [kutsallık] için çalışabilmesi için genel halk için dua edilmelidir. Kişi Malhut için çalıştığında bu anlayışa "Eğer bir kadın önce döllenirse, erkek çocuk doğurur" denir. Ama "Önce bir erkek döllenirse, kadın kız çocuk doğurur."
Bu nedenle, kişi yukarıdan bir uyanış almak için oturup beklememelidir. Aksine, kişi hangi durumda olursa olsun, başlamalı ve uyandırmalıdır, böylece Yaradan ona yardım edecektir.
Dua ile ilgili olarak, bir kişi Yaradan'a kendisine yardım etmesi için dua ettiğinde, dua ve talep arasında ayrım yapmamız gerektiğini bilmeliyiz. "Dua", bir kişinin bilgelerimizin bizim için düzenledikleri dua sırasına göre dua etmesi anlamına gelir. " Talep" ise bir kişinin özel olarak bir şey istemesidir. Dua ve talep bu şekilde yorumlanır.
Bunu şöyle açıklayabiliriz: Bilgelerimizin belirlediği şeyi kişi ağzıyla söylemelidir. Yani, duanın sözlerinde, Yaradan'ın onun söylediklerini duyacağını kastetmese bile, bu yine de bir dua olarak kabul edilir, çünkü biz onların söylediklerini dile getiririz ve onlar için bunlar kutsal sözlerdir. Örneğin, On Sekiz Duası'ndan sonra, bir kişi "Ruhum herkes için toz gibi olacak" diye dua eder. Elbette kişi Yaradan'ın duasını kabul etmesini istemez.
Bununla birlikte, kişi bunu duanın sözlerinde bir Segula [fazilet/erdem/çare] olarak söyler. Yani, bir Segula olarak, "Ruhum herkes için toz gibi olacak" demek, besin elde etmek için bile yardımcı olabilir. Bu böyledir çünkü bilgelerimizin oluşturduğu tüm dualar kutsal isimlerdir, bu da her şey için bir Segula'dır, yani her şeye yardımcı olur.
Ancak sözcüklerin anlamı kişinin ne düşündüğüne göre değişir, bu duaların zihnimizin üzerinde olduğunu bilmelidir. Bunlar daha ziyade kutsal isimlerdir. Onları Segula olarak kullanırız, çünkü onlar aracılığıyla Yaradan'la bağ kurarız. Bu yüzden tüm duaları ağızla söylememiz gerekir, çünkü kalbimizde anlamayız. Bu nedenle, bunu ağızla söylediğimizde, onların söyledikleriyle bağımız olur, çünkü söylediklerinin hepsi kutsal ruhla söylenmiştir ve kutsal isimler üzerine kurulmuştur.
Baal HaSulam, hasta bir kişi için dua etmek istediğimizde, On Sekiz Dua'da, "İyileştir bizi ey Tanrım ve iyileşeceğiz" dediğimizde, genel halkın sadece kelimelerin manasından anlayabilmesi nedeniyle, bunun alışılagelmiş bir durum olduğunu söylemiştir, ancak gerçekte, On Sekiz'deki tüm kutsamalar kutsal isimler olduğu için, "Ve iftiracılara" kutsamasında bile, hasta kişiden, Yaradan'ın ona bir şifa göndereceğinden bahsedebileceğimizi söylemiştir. Bu nedenle, onların ettiği duaları dile getirdiğimizde, onlarla, yani onların dualarıyla, yani onların niyetleriyle bir bağımız olduğunu söylemiştir.
Bu bir talepte böyle değildir. Bu, kişinin eksikliğini hissettiği şeydir. Bu özellikle kalptedir, yani kişinin ağzıyla ne söylediği önemli değildir, çünkü "istemek" kişinin ihtiyacı olan şeyi istemesi anlamına gelir ve insanın tüm ihtiyaçları ağızda değil, kalptedir. Bu nedenle, bir kişinin ağzıyla ne söylediğinin bir önemi yoktur. Aksine, Yaradan düşünceleri bilir. Dolayısıyla, yukarıda duyulan şey sadece kalbin talep ettiği şeydir, ağzın talep ettiği şey değil, çünkü ağzın karşılanması gereken bir eksikliği yoktur.
Bu nedenle, bir kişi dua etmeye geldiğinde, dua için hazırlanmalıdır. Bu hazırlık nedir? "Tanrın için hazırlan ey İsrail" (Şabat 10) diye yazılmıştır. Orada hazırlık yapmanın, herkesin kendi anlayışına göre yaptığı bir şey olduğunu söyler. Herkesin yaptığı hazırlığı, ne isteyeceğini bilmek olarak yorumlamalıyız, çünkü kişi ne isteyeceğini bilmelidir. Yani, kişi neye ihtiyacı olduğunu bilmek zorundadır.
Bu, bir kişinin pek çok ihtiyacı için isteyebileceği anlamına gelir, ancak normalde en çok ihtiyaç duyduğumuz şeyi isteriz. Örneğin, bir kişi hapisteyken, tüm endişesi Yaradan'ın onu hapisten kurtarmasıdır. Bazen kişinin hiçbir geliri olmamasına rağmen, ihtiyacı olmasına rağmen Yaradan'dan para da istemez, çünkü o zaman hapishanede olmanın acısını daha çok çeker. Bu nedenle, kişi en çok ihtiyaç duyduğu şeyi ister, yani kendisine en çok acı veren şeyi ister.
Bu nedenle, bir kişi kendisine yardım etmesi için Yaradan'a dua etmeye geldiğinde, önce neye sahip olduğunu ve neye ihtiyacı olduğunu görmek için kendini hazırlamalı ve incelemelidir, o zaman Yaradan'dan kendisine yardım etmesi için ne isteyeceğini bilebilir. " Sana derinlerden seslendim, Tanrım" diye yazılmıştır. "Derinlik", kişinin en dipte olduğu anlamına gelir, "Şeol'ün dibinde" denildiği gibi, yani kişinin eksikliği aşağıdadır ve tüm insanların en aşağısı olduğunu hisseder.
Başka bir deyişle, Keduşa'dan herkesten çok daha uzak olduğunu, yani hiç kimsenin gerçeği hissetmediğini, bedeninin Keduşa ile hiçbir ilgisi olmadığını hisseder. Bu nedenle, Keduşa'dan ne kadar uzak oldukları gerçeğini görmeyen bu insanlar kutsallık içinde yaptıkları çalışmalardan memnun olabilirken, o kendi durumundan dolayı acı çekmektedir.
Bu nedenle, kendini sorgulayan ve gerçeği görmek isteyen bu kişi, " Sana derinlerden sesleniyorum ey Tanrım" diyebilir, yani kalbinin en derin yerinden. Alıcı açısından buna "kalbin en derin yerinden gelen dua" denir. Yani kişi kendini incelemiş ve kusurunu görmüştür.
Ancak, kişi kendini dua için hazırladığında, Veren'e dikkat etmelidir. Bu en zor olanıdır, çünkü inanca bağlı olan herhangi bir şeyi bedenin kabul etmemesi gibi bir kural vardır. Kişi Yaradan'a dua ettiği için, Yaradan'ın "her ağzın duasını işittiğine" inanmalıdır, kişi Yaradan'ın kendi isteklerini yerine getirmesine layık olmasa bile.
Bu, insan ile insan arasındaki duada söylediğimiz gibidir. Normalde, biri diğerinden bir iyilik istediğinde iki koşul olmalıdır: 1) Dostu kendi istediği şeye sahip olmalıdır, böylece ondan isterse, dostu ona verebilecektir, çünkü o şeye sahiptir. 2) Dostunun iyi kalpli olması gerekir. Aksi takdirde, dostu istediği şeye sahip olabilir, ancak merhametli bir kişi olmadığı için vermek istemeyecektir.
Aynı şekilde, insan ve Yaradan arasında da bu iki koşul yerine getirilmelidir, bilgelerimizin dediği gibi (Hulin 7b), "İsrail kutsaldır. Bazıları ister ve sahip olmaz, bazıları sahip olur ve istemez." Bunu çalışma içinde yorumlamalıyız. Yaradan kişinin istediği şeye sahiptir, yani kişi Yaradan'ın onu kendisine yaklaştırmasını ve O'na hizmet etme ayrıcalığını vermesini ister. Başka bir deyişle, kişi Yaradan'dan kendisine ihsan etme arzusunu vermesini ister. O zaman, kişi Yaradan'ın insana ihsan etme arzusu verme gücüne sahip olduğuna inanır.
Ancak, Yaradan istemez, çünkü kişinin hâlâ bunu yapmaktan aciz olduğunu görür çünkü kişi hâlâ bunun için gerçek bir arzuya sahip değildir, zira kişi zaten Yaradan'a arzusunu tatmin etmesi ve ona dolumu, yani ihsan etme arzusunu vermesi için birçok kez dua ettiğini düşünür.
Ama "karanlığın içinden gelen ışığın avantajı olarak", kişinin aşağıdan uyanışı hala tamamlanmamıştır ve kişi Yaradan'dan istediği "ihsan etme arzusu" denen büyük armağanı anlamak için daha çok çalışmalıdır. Buna "O'nda var ama vermek istemiyor" denir. Ancak, kişi kutsal kabul edilir çünkü Yaradan'dan kendisini Yaradan'ın bir hizmetkârı olarak almasını istemektedir.
Bazen kişi Yaradan'dan kendisini yakınlaştırmasını ve kendisine Tora'da ve duada iyi bir tat vermesini ister. O zaman, kişi Tora ve çalışmadan tat alırsa, Yaradan'a hizmet etmeyi kabul edecektir. Peki ama öğrenmenin, dua etmenin ve 613 Mitzvot'un hepsini tüm detayları ve hassasiyetleriyle yerine getirmenin tadını alamıyorsa? Kişi bunu yapamayacağını söyler.
Bu nedenle, kişi, Yaradan'dan dileğini yerine getirmesini ister. Yaradan'a göre şöyledir: "İsrail kutsaldır. Bazıları ister ama sahip olmaz." Bu, Yaradan'ın kişiye Tora ve Mitzvot'un tatlarını vermek istediği ama "sahip olmadığı" anlamına gelir. Yani, bu şeyler Yaradan'da, alma kaplarında mevcut değildir ki, bir kişiye bunları alma kaplarında vermek mümkün olsun.
Bu "Yaradan ona veremez "in anlamıdır, çünkü Yaradan'ın alma kapları yoktur. Aksine, Yaradan'da her şey ihsan etme kaplarındadır. Kişi Yaradan'ın kendisine her şeyi insanın alma kaplarında vermesini istediği için, Tora ve Mitzvot'tan haz almak istediğini iddia ettiği için ve bu yüzden Yaradan'dan eksikliğini gidermesini istediği için, Yaradan'a göre buna "İnsanın istediğini insana vermek ister ve yarattıklarına iyilik yapma arzusundan dolayı vermek ister" denir. Ancak kişi Yaradan'dan insanın alma kaplarındaki her şeyi kendisine vermesini istediği için, Yaradan buna sahip değildir." Aksine, Yaradan sadece ihsan etme arzusuna sahiptir.
Bu nedenle, kişi Yaradan'dan alamasa da Tora ve Mitzvot ile meşgul olmak istediği için yine de "kutsal" olarak adlandırılır. Dolayısıyla, bir kişi dua etmeye geldiğinde, ne için dua edeceğini bilmek amacıyla önce hazırlık yapmalıdır.