MEKTUP - 22

7 Temmuz 1956, Manchester

Dostuma,

Karanlık ve aydınlık zamanlarından bahsettiğin mektubunu okudum. Bil ki dostum, bu yol Tora’nın yoludur, şöyle denildiği gibi, “Acı dolu bir yaşamın olacak.”

Üç çeşit yaşam vardır: 1) Günahkârın “ölüm” denilen yaşamı. 2) “Acı dolu yaşam” denilen Yaradan’ın yolunu izleyenlerin yolu. 3) Erdemlinin, yani Tora ile ödüllendirilmiş gerçek yaşamı tadanların yaşamı, atalarımızın dediği gibi, “Tora Lişma öğrenen için tüm dünya değerlidir.”

Dolayısıyla, acı dolu bir yaşamın olduğunu yazdığında bu senin Tora yolunda yürüdüğünün işaretidir. Karanlıkların ve aydınlıkların var, çünkü bu Tora yazmanın—beyaz üzerine siyah—yoludur. Ancak, beyaz ateş üzerinde siyah ateş olması için özlem duyman gerek, yani hissettiğin her şey yanan ateş gibi olmalı.

Çalışma düzeni ile ilgili sorduğun soruyla ilgili olarak, bil ki çalışmaya başladığın an benden ve Baal HaSulam’dan duyduğun her şeyi hatırlayacaksın. Unutuyor olman senin iyiliğine ve sadece çalışmayla ihtiyacın olan Tora önünde belirir. Ama yine de sana birkaç şey yazacağım.

Kişi gözlerini açar açmaz kitabı eline almaya, kutsama yapmaya ya da “Şükran doluyum.” demeye zaten alışmıştır. Bunlar hazırlıktan önce, yani alışkanlıklara göre gitmemek için yapılması gerekenlerdir. Daha ziyade “Şükran doluyum,” demeye başladığında, bunu kimin ona söylettiğini bilmeliyiz—bu alışkanlık mı yoksa söylemenin bir sebebi mi var. Şükran çekişme olduğunda söylenmelidir, tıpkı atalarımızın dediği gibi, “Rabbi Yehoşua Letan şükreder.” Özellikle orada siyah olduğunda beyazdan bahsedebilirsin. Bu sırada gerçek sebebi, kimin borçlu olduğunu görmek zorundasın.

Kesinlikle senin borçlu olduğunu bilmen senin için iyidir, yani tüm kalbinle çalışma nedenin Baal HaSulam’dan duyduklarımız olmalıdır: kişi inanç yolunda yürümeli, Yaradan’ın onun duasını duyacağına inanmalı, Yaradan’ın erdemlinin, yani erdemli olmak isteyen fakat içindeki kötülük yüzünden olamamış olanın duasına özlem duyduğunu bilmeli ve yukarıdan yardım göndermesi için Yaradan’a yakarmalıdır.

Atalarımız şöyle der, “Eğer Yaradan ona yardım etmezse, kötülüğünü yenemez” ve “Arınmaya gelen yardım alır” ve Kutsal Zohar’da yazdığı gibi, “Neyle? Kutsal bir ruhla.”

Yaradan Tora’yı almamızı arzular. Dolayısıyla Tora eksikliğini hissetmeliyiz, çünkü güzellikler yukarıdan verilmez, sadece gerekli olanlar verilir, çünkü kişi gerekli olanı ihtiyaç hisseder (çünkü kap (Kli), yani arzu olmadan ışık olmaz). Oysa kişi güzellikler için eksiklik, yani Yaradan’a ihtiyacı olduğunu hissetmez.

İnsan için tek fayda Yaradan’a, yani Tora’yı verene ihtiyaç duymasıdır. Dolayısıyla kişi bayağılığını hissettiğinde, bu Yaradan ihtiyacının sebebidir. Fakat kendine yardım edebileceğini hissettiğinde—Yaradan’a ihtiyacı olduğunu—kötülüğünden ayrı düşer.

Temel şey Yaradan’la Dvekut ile ödüllendirilmektir, çünkü kişinin Yaradan’a inanmaya başlaması ıslahın özüdür ve bu en temel şeydir.

Bu insanın gerçek yolda yürüdüğünün işaretidir. Gerçek aşamasını gördüğünde kolektif şükretmek için bir sebep görmese de, o şöyle demelidir, “Şükrediyorum.”

Konuştuğumuz dört saatle ilgili olarak, çalışmanı düzenlemelisin. Bu demektir ki, 1) Şehina’nın sürgünü. Bu Şehina’yı tozun içinde ve İlahiliğin gizlilikte olduğunu gören herkese Yaradan iyi ve iyilikseverdir demektir. Gizliliği yapan Yaradan’dır böylece Tora ve Mitzvot kişiye çalışma yeri açmak için toz gibi olur.

Bu böyledir, çünkü seçim olduğu yerde inanç olur. Fakat bilme olduğu yerde, yani açık İlahilikte seçim, yani inanç için yer yoktur. Öyle anlaşılıyor ki, tüm bunlara sebep olmuş insan inançla ödüllendirilmemiş olduğundan, kutsal Şehina ona toz gibi görünmelidir. Kişi bundan pişmanlık duymalıdır ve “Eğer ödüllendirilirse, kendini… Mahkûm eder.”

2) İnsanın amacı yalnızca Yaradan içindir, yani eğer bu amaç için değilse bu dünyada yaşamak istemez. Yalnızca kötülükten çıkmasının değerli olduğunu gördüğünde ve ödün vermeden gerçeği görmek için gerçek aşamasını incelemek istediğinde, Yaradan’a dua için yer açılır. Bu bayağılığını gördüğü zamandır.

3) Tora’nın sözlerine bağlan. Bu bütünlükte olmalıdır, Baal HaSulam’ın dediği gibi, “Lanetlenmiş kutsanmışa tutunamaz.” Dolayısıyla Tora’ya bağlanırken kişi ışığı çekmelidir, sonrası bütünlük zamanıdır.

Atalarımızın dediğine inanmalıyız, “Mattanah’tan Nahaliel’e.” Tora’ya Mattanah (armağan) denir. Bu demektir ki, kişi öğrenmeye ve duaya, Mitzvot’u günde bir dakika olsun idrak etmeye hazırdır ve bu Yaradan’dan armağandır, çünkü dünyada yılda bir dakika bile olsun Yaradan’ı düşünme şansı verilmeyen yedi milyar vardır. Dolayısıyla Tora’ya bağlanırken, kişi mutlu olmalıdır, çünkü sadece coşku vasıtasıyla kişi Tora ışığını çekme ile ödüllendirilir.

Tora iki zamana bölünür: 1) İnsanın basit bir şekilde anlayacağı şekilde. 2) Mümkün olduğunca derine inmek, Yaradan’ın içselliği anlamanıza yardım edecek şekilde. Anlamak için konuyu özümsemekle kendinize içselliği alabileceğiniz bir kap inşa edersiniz.

Dileyelim Yaradan gözlerimizi açsın ve O’nun öğretisiyle—kölelikten nasıl çıkacağımızı— ödüllendirilelim.

Dostunuz,

Baruh Şalom HaLevi

Baal HaSulam’ın oğlu