Çalışmada Yargıcın Mutlak Surette Doğru Hüküm Vermesi Ne Anlama Gelir?

Makale No. 45, 1991

Bilgelerimiz şöyle der (Şabat 10): "Mutlak surette doğru hüküm veren her yargıç, yaratılış işinde Yaradan'a ortak olmuş gibidir."

Aşağıdakileri anlamamız gerekir:

1) "Doğru hüküm" nedir ve "mutlak surette doğru hüküm" nedir? Görünüşe göre doğru bir hüküm olabilir, ancak genel olarak doğru olmasına rağmen "mutlak" yine de eksik olacaktır. Ayrıca, "mutlak surette" ne anlama gelmektedir? Yani, "mutlak surette" bize ne katar?

2) "Sanki yaratma işinde Yaradan'a ortak olur" ifadesinin anlamı nedir?

3) Neden özellikle "mutlak surette doğru" ise yaratma işinde Yaradan'a ortak olabilirken, sadece "doğru" ise ortak olamaz? Bunun nedenini, yani "mutlak surette doğru" olmak ile yaratma işi arasındaki bağlantıyı anlamalıyız.

Bilindiği gibi yaratma işi, yani dünyanın ve içindekilerin yaratılması, O'nun yarattıklarına iyilik yapmak amacıyla gerçekleşmiştir. Bu anlamda dünya hem eksiklik hem de eksikliğin giderilmesi ile ortaya çıkmıştır. Buna "Ein Sof [sonsuzluk/sonu olmayan] dünya" denir. O zaman, üst ışık yaratılışın tüm gerçekliğini doldurmuştur.

Ancak, utanç meselesini önlemek için, Tzimtzum [kısıtlama] adı verilen bir ıslah vardı, bu bir gizleme ve saklamadır, böylece Yaradan'ın yaratılanlara vermek istediği haz ve zevk, Yaradan'a memnuniyet bahşetmeyi amaçlamadan önce dünyada görünmeyecektir.

Bu nedenle, utanç meselesini ıslah etmek yaratılışa düşer, yani ihsan etmeyi amaçlamaları gerekir. Yaratılanlar kendileri için alma arzusuna sahip bir doğayla yaratıldıklarından, Yaradan yaratılanların onlara vermek istediği bolluktan zevk almalarını istediğinden, onlarda bu konuda bir arzu ve özlem yaratmıştır. Bu nedenle, eğer yaratılanlar tam tersine hareket etmek, ihsan etmek amacıyla almak zorundaysa, bu çok fazla çalışma gerektirir. Bunun için zevk ve hazzı almaya uygun Kelim'i [kapları] yapmamız gerektiği ve zevkleri alırken herhangi bir utanç olmayacağı düşünülür.

Dolayısıyla, Yaradan'dan bolluğu alması gereken Kli'nin [kabın] iki farkındalıktan oluştuğu sonucuna varılır: 1) haz alma arzusu, 2) niyetin ihsan etmek için olması gerekir.

Yaratılışın amacının gerçekleştirilmesi için, yani yaratılanların haz ve zevk alması için, Kelim'in yapımındaki iki ortağa dikkat etmeliyiz: 1) alma arzusunu veren Yaradan, 2) yaratılanların aldıkları şeyi hangi niyetle almaları gerektiği. Buna "ihsan etmek için almak" denir.

Hazzı ve zevki almaya uygun olan Kli bu ikisinden oluşur.

Buna göre, sorduğumuz şeyi yorumlamalıyız: "Sanki yaratma işinde Yaradan'a ortak olur" demeleri ne anlama gelir? "Sanki" demelerinin bize ne anlattığını anlamalıyız. Mesele şudur ki, haz ve zevk olan ışığın perspektifinden bakıldığında, sadece Yaradan verir. Bu konuda bir ortaklıktan söz edemeyiz. Ancak Kli ile ilgili olarak, burada bir ortaklıktan söz edebiliriz çünkü Yaradan alma arzusunu ve haz alma özlemini vermiştir ve yaratılanlar da Kli'nin diğer yarısını, yani ihsan etme arzusunu vermiş olurlar. Başka bir deyişle, Kli'nin alma arzusu olan kısmını Yaradan'a atfederiz ve Kli'nin diğer kısmı olan ihsan etme arzusunu da yaratılanlara atfederiz; bu yaratılanların yaptığı şeydir. Dolayısıyla, Kli'de iki ortak vardır.

Bu, Zohar'da ("Zohar Kitabı'na Giriş," Madde 67) yazıldığı gibidir, "'Ve Siyon'a, 'Sen Benim halkımsın' dersin. 'Sen Benim halkımsın [Ami]' demeyin, 'Sen Benimlesin [İmi]' deyin, Ayin'de bir Hirik ile, bu Benimle ortaklık anlamına gelir. Ben yeri ve göğü konuşmamla yarattığım gibi, siz de Benimle birliktesiniz." Yani, Ben yaratmaya alma arzusunu yaratarak başladım ve siz de tamamlamalısınız, yani alma arzusunun üzerine ihsan etme niyetini yerleştirmelisiniz. Buna "ortaklık" denir.

Ortaklığın öncelikle Tzimtzum'un ve alma kapları üzerinde yapılan gizliliğin bir sonucu olarak ortaya çıktığı anlaşılmaktadır. Yani, Tzimtzum'un ıslahı nedeniyle ışık ayrılmıştır, ancak "ihsan etmek için" denilen ıslah sayesinde, Kli'nin ihsan etme arzusu olduğu ölçüde, ışık bir kez daha parlayabilir.

Buna göre, şunu sormalıyız: "Tüm dünya O'nun ihtişamıyla doludur" diye yazılmıştır ve Zohar'da da "O'ndan boş bir yer yoktur" (Yaradan'ın olmadığı hiçbir yer yoktur) diye yazılmıştır. Bu, dünyada hiçbir gizlilik veya Tzimtzum yeri olmadığı anlamına gelir. Yine de, kişi bir düşüşe geçtiğinde, gizlilik ve Tzimtzum'un hükmü altında olduğunu ve maneviyatı hissetmediğini görürüz.

Mesele şu ki, Yaradan'ın bakış açısından Tzimtzum yoktur ve "Tüm dünya O'nun ihtişamıyla doludur." Ancak, "Dünya yaratılana kadar Sen varsın ve dünya yaratıldıktan sonra da Sen varsın." Nasıl ki dünya yaratılmadan önce (Olam [dünya] He'elem [gizlenme] ve saklanma anlamına gelir), Yaradan hala tüm gerçekliği dolduruyordu; aynı şekilde, "dünya yaratıldıktan sonra (gizlenme ve saklanma yaratıldığında), Yaradan da tüm gerçekliği doldurur ve Yaradan'dan boş bir yer yoktur. Bununla birlikte, O yaratılanlardan gizlenmiştir; ıslah nedeniyle O'nu hissetmezler, ki böylece utanç söz konusu olmasın.

Buradan şu sonuç çıkar ki, kişinin çalışmada hissettiği gizlilik ve saklanma, özellikle Yaradan'la Dvekut [bütünleşme] ile ödüllendirilmek istediğinde başlar, şöyle yazıldığı gibi, "ve O'na bağlanmak için", ki bu form eşitliği meselesidir. Bu, Yaradan'ın yarattıklarını memnun etmek istediği gibi, insanın da Yaradan'a memnuniyet getirmeyi hayattaki tek kaygısı haline getirmeye çalışması gerektiği anlamına gelir.

Kişinin kendini kandırmaması ve kendisi için hiçbir kaygısı olmadığını ve niyetinin sadece Yaradan'a ihsan etmek olduğunu söylememesi için, yukarıdan bir düşüş verildiğinde, Tora ve Mitzvot'ta [emirler/iyi işler] herhangi bir lezzet hissetmediğinde, gerçek durumunu, kendisi için bir arzusu olup olmadığını ve tüm düşüncelerinin Yaradan'ın iyiliği için mi yoksa kendi iyiliği için mi olduğunu görebilir. Düşüş sırasında kişi şöyle demelidir: "Tora ve Mitzvot ile meşgul olduğumda nasıl hissettiğim umurumda değil, zira tüm düşüncelerim Yaradan'a fayda sağlamak içindir. Bu nedenle, üzerime düşeni yapıyorum ve Yaradan'ın bundan keyif alacağına inanıyorum. Bu şekilde düşünmemiz gerektiği yönündeki düşünceye gelince, bunu bilgelere olan inancımdan alıyorum." Diğer taraftan, amacı kendi yararı olduğunda, kişi bunun aksini söyler.

Bu, Baal HaSulam'ın "Çalışmanın Düzeni" makalesinde (Madde 4) yazıldığı gibidir, "Çalışmayı Yaradan'a atfederken, kişi çalışmanın nasıl göründüğüne bakmaksızın Yaradan'ın çalışmamızı kabul ettiğine inanmalıdır." Kişi çalışmayı sadece Yaradan'a atfetmelidir; bu yeterlidir.

Bu nedenle, düşüş sırasında, kişi çalışmadaki gerçek durumunu görebilir. Ancak asıl önemli olan nokta, o anda kendisini "Tüm dünya O'nun ihtişamıyla doludur" inancıyla güçlendirmesi gerektiğidir. Bu nedenle, kişi alçaklık durumunda olsa bile, bu yerde "Tüm dünya O'nun ihtişamıyla doludur" diyemeyiz dememelidir. Aksine, kişi "O'nun ihtişamı dünyayı doldurur" diye yazıldığına ve bunun sadece kendisinden gizlendiğine ve bunun seçim yapabilmesi ve kendi iyiliği için değil, ihsan etmek için çalışması için yapıldığına inanmalıdır, çünkü kendi yararını amaçladığı için severek çalışamaz, zira kendisi için alma arzusu herhangi bir tat hissetmez.

Bu durumda, kişi artık sadece Yaradan'ın rızası için çalıştığını söyleyebileceği bir yere sahip olduğu için memnun olabilir. Eğer bu çalışmanın üstesinden gelemiyor ve mutlu olamıyorsa, şöyle demelidir: "Gerçeği, gerçeğin çalışmasından uzak olduğumu gördüğüm için mutluyum. Dolayısıyla, şimdi Yaradan'dan kalbimin derinliklerinden bana yardım etmesini isteme şansım var. Aksi takdirde, kaybolacağım çünkü üstesinden gelmek ve kendim için alma arzusunun yönetiminden çıkmak için güçsüz olduğumu görüyorum."

Bu nedenle, çalışmanın sırasının, kişinin Tora ve Mitzvot'taki çalışması için ödül istemesi olduğunu görürüz, bu sayede Yaradan rızası için çalışmayı başaracaktır. Yaratılışın amacı "O'nun yarattıklarına iyilik yapmak" olduğu için, kişinin haz ve zevk alabileceği ihsan etme kaplarını edinmesi gerektiği düşünülür.

Bilgelerimizin dediği gibi, "Tora ve Mitzvot sadece İsrail'i arındırmak için verildi." Yani, Tora ve Mitzvot'u yerine getirmeleri karşılığında istedikleri ödül arınmaktır, yani Tora ve Mitzvot'u yerine getirerek, bilgelerimizin dediği gibi, "İçindeki ışık onu ıslah eder" arzusuyla ödüllendirilecekleri niyettir.

Buna göre, sorduğumuz soruyu şöyle yorumlamalıyız: "Mutlak surette doğru hüküm veren her yargıç, yaratma işinde Yaradan'a ortak olur" demeleri ne anlama gelir? Soru şudur: "Doğru" nedir ve "mutlak doğru" nedir?

Bunun cevabı, yazdığım gibi (Makale No. 44, Tav-Shin-Nun-Aleph), "Yaradan'ın rızası için" ile ilgili iki anlayış vardır: 1) Kişi insanların saygısı ya da para için çalışmaz. Aksine, Tanrınız Efendiniz ile alçakgönüllülükle çalışmaktadır ve tüm çalışması Yaradan'ın bize emrettiği Tora ve Mitzvot'u yerine getirmek içindir. Bu nedenle, kişi Yaradan'dan kendisine bu dünyada yaşam, sağlık, rızık ve benzeri şeyler vermesini ister. Ayrıca, Tora'da yazdığı gibi, "Eğer itaat edersen, tarlana ot vereceğim" diyerek onu bir sonraki dünyada ödüllendirmelidir. Yani, Yaradan onu ödüllendirecektir. Bu da demek oluyor ki, yerine getirdiği Mitzvotlar sadece Yaradan'ın rızası içindir.

2) Kişi Yaradan'ın rızası için çalışır ve niyeti bile Yaradan'ın rızası içindir. Yani, herhangi bir ödül istemez ama her şey Yaradan'ın rızası içindir. Bu, amacın da Yaradan'ın rızası için olması olarak kabul edilir.

Bu nedenle, salt "doğru"nun kişinin sadece eylemlerinin Yaradan'ın rızası için olduğu anlamına geldiğini, ancak yine de niyetini Yaradan'ın rızası için yapamayacağı şeklinde yorumlamalıyız. Bu nedenle, çalışma açısından konuşurken, kendini yargılamak ve çalışmadaki durumunu görmek isteyen herhangi bir kişinin dürüst bir yargıç olması gerektiği anlamına gelir.

Kişi tüm eylemlerinin Yaradan'ın rızası için olduğunu gören dürüst bir yargıç olsa da, bu yargıç yine de "yaratma işinde Yaradan'a ortak olmuş gibi" olamaz. Bu demektir ki, yaratma işi, niyetin O'nun yarattıklarını memnun etmek olduğu dünyanın yaratılmasıdır. Utanç ekmeğinden kaçınmak için, yaratılanların ihsan etmek için amaç olan Kli'nin diğer yarısını yapması gerektiği şeklinde bir ıslah yapılmıştır. Ve kişi doğru hüküm verdiği için, henüz zevk ve hazzı almaya uygun değildir, çünkü ışıkla arasında hala form eşitsizliği vardır. Dolayısıyla, ortak olamaz.

Tersine, mutlak surette doğru yargılayan bir yargıç, yani niyeti aynı zamanda Yaradan'ın rızası için olan bir yargıç söz konusu olduğunda, o zaman zaten alma kaplarında bir ıslah vardır, dolayısıyla Kli ile ışık arasında bir eşitlik vardır. Bu durumda, ışık o Kli'de parlayabilir ve o yargıç bir ortak olur, çünkü Kli'nin ortaklığını yani alma arzusunun Kli'sinde olan ihsan etme arzusunu vermiştir, buna "ihsan etmek için almak" denir. Bu, kişinin ancak şimdi Kli'yi tamamlamış olması nedeniyle, yaratma işi olan yaratılışın amacının alttakilere ifşa edilebileceği anlamına gelir, çünkü utanç meselesi ıslah edilmiştir, zira onlar zaten ihsan etmek üzere her şeyi alabilirler.

Ancak, kişi durumunu değerlendirmesi, Yaradan'ın sevgisini kendine olan sevgiye tercih edip etmediğini görmesi için bir yargıç yerleştirdiğinde ve yargıç meselenin gerçeğini belirlemesi gerektiğinde, bu onun asıl çalışması olmamalıdır. Aksine, asıl çalışması "doğru" olanı yapmak, yani Tora ve Mitzvot'la meşgul olmak ve Tora ve Mitzvot'la meşgul olmakla ödüllendirildiği için bundan bütünlük ve sevinç almak olmalıdır. O anda Tora ve Mitzvot'a ne kadar sevgi duyduğu önemli değildir. Aksine, Mitzvot'u herhangi bir koşul olmaksızın yerine getirmenin, kişinin yaptığı çalışmanın şekli ne olursa olsun, bu çalışmayı Yaradan'a atfetmesinin harika bir şey olduğuna inanır, çünkü Yaradan her şeyi kabul eder.

Bu çalışmaya "sağ" ve "bütünlük" denir ve kişi bundan canlılık alır, daha sonra ""solda"" da yürüyecek güce sahip olur, yani çalışmasının gerçek doğası hakkında doğru bir yargıda bulunacak bir yargıç yerleştirir. Ancak bu, Yaradan'a hizmet etmeye ayırdığı zamanın sadece bir kısmı olmalıdır. Çalışma zamanının çoğunluğu sağda olmalıdır. Bu iki ayak olarak kabul edilir, zira tek ayak üzerinde yürümek ve çalışmada ilerlemek mümkün değildir.

Bununla yazılanları yorumlamalıyız, " 'Barış, barış, uzaklara ve yakınlara' dedi Efendi, 've onu şifalandıracağım." Çalışmada "uzak" ve "yakın "ı yorumlamalıyız. "Uzak" sol çizgi anlamına gelir. Yani, kişi çalışmada nasıl davrandığını yargılamak üzere bir yargıç yerleştirdiğinde, Yaradan'dan ne kadar uzakta olduğunu görür. "Yakına" kişinin sağ çizgide çalışmaya döndüğü zaman, yani sadece bütünlüğü gördüğü zaman anlamına gelir. Bu demektir ki, kişi çalışmaya değer verir ve Tora ve Mitzvot'a birazcık olsun tutunmayı bile bir servet olarak görür, zira azıcık bir yakınlığı bile hak etmemektedir. Dolayısıyla, " sağ" koşulunda, kişi "Yaradan'a yakın" olarak kabul edilir.

Ancak bu iki çizgi birbiriyle çeliştiği için birbirine zıttır. O zaman orta çizgi gelir ve aralarında karar verir ve barış yapar. Yaradan'ın "orta çizgi" olarak adlandırıldığı bilindiğinden, bu Yaradan'ın ikisi arasında barış yapması olarak kabul edilir.

Çalışmanın sırasının tek bir çizgi üzerinde çalışmaya başlamak olduğu bilinmektedir, bu da sadece eyleme bakan genel halkın çalışmasıdır. Orada herkes çalışmadan az ya da çok memnundur. Bilmeliyiz ki tek bir çizgi üzerinde, Saran Işık genel olarak parlar, bu da uzaktan parlayan ışıktır. Yani kişi henüz form eşitliğinden uzaktır ama bu ışıktan aydınlanma alır. O zaman, onda "birbirini inkâr eden iki yazı" meselesi yoktur, çünkü kişinin sadece tek bir yolu vardır.

Ancak kişi sol çizgiye geçtiğinde, tövbe etmek istediğinde, bu ancak durumunu incelemesi için bir yargıç yerleştirdiğinde olabilir. Eğer yargıç dürüstse, kendisinin iyi olmadığını, yani yaptığı her şeyin kendi çıkarı için olduğunu görür. O zaman kişinin tövbe etmek, yani Yaradan'a dönmek, Yaradan'a bağlı kalmak ve ayrılmamak için dua edecek yeri olur. Böylece onun tek çizgisi sağ çizgi haline gelir.

Yukarıdakilere göre, bilgelerimizin söylediklerini yorumlamalıyız (Midraş Rabbah 19), Reuben tövbe ile başladığında, şöyle yazıldığı gibidir, "Çocuk gitti ve ben, nereye gideyim?" Bunu, tövbe sırasının kişinin "Çocuk gitti" demesiyle başladığına işaret ettiği şeklinde yorumlamalıyız.

İnsanın içinde iki güç olduğu bilinmektedir: 1) yaşlı ve aptal bir kral, 2) zavallı bir çocuk, şöyle yazıldığı gibi (Vaiz 4), "Zavallı ve bilge bir çocuk, yaşlı ve aptal bir kraldan daha iyidir." Bu, kişi tövbe etmeye başladığında, neye tövbe edeceğini bilmesi gerektiği anlamına gelir. Ruben'in, "Çocuk gitti, ben nereye gideyim?" sözü bunu ima eder. Yani, "iyi eğilim" olarak adlandırılan çocuk gitmiştir ve kişinin gördüğü tek şey bedenin tamamen "kötü eğilim" olan yaşlı ve aptal kral tarafından kontrol edildiğidir ve iyi eğilimin "ihsan etme arzusu" ve kötü eğilimin "alma arzusu" olarak adlandırıldığı bilinmektedir.

Dolayısıyla, kişi alma arzusunun kendisini kontrol ettiğini ve bu kontrolün kendisine zarar vererek Yaradan'dan uzaklaşmasına neden olduğunu görmeden önce, halen tövbe edecek bir şeyi yoktur. Sadece "çocuğun gittiğini" gördüğünde, tövbe edecek bir eksiklik yeri edinir, yani Yaradan'a geri döner ki buna "Yaradan'la Dvekut [bütünleşme]" denir. Bu demektir ki, daha önce Yaradan'dan uzak olduğu yerde, şimdi Yaradan'a yakın hale gelmiştir ve buna "tövbe" denir.

Buna "Islah gerektiren her şeye 'sol' denir." kuralına uygun olarak, "sol çizgi" de denir. Kişinin aynı zamanda "sağ" denilen bütünlük içinde olması gerektiğinden, "birbirini inkâr eden iki yazı yaratır, böylece üçüncü yazı gelecek ve aralarında karar verecektir." Başka bir deyişle, o zaman Yaradan kişiye ihsan etme arzusunu verir ve kişi böylece gerçek bütünlüğü elde eder. Yani, o zaman "Tora, İsrail ve Yaradan birdir" denilen Tora ile ödüllendirilir.

Ancak, unutmamalıdır ki çalışma esas olarak "bütünlük" olarak adlandırılan sağda olmalıdır, kişi sağdan yakıt alır, yine de çalışmadaki ilerleme, yani haz ve zevk alma hedefinin tamlığına ulaşmak, özellikle sola bağlıdır, çünkü orada kişi eksikliğini görür ve Yaradan'ın eksikliğini tatmin etmesi için dua ederek bu eksikliği giderebileceği bir yeri vardır. Kişi sadece Yaradan'ın yardımıyla ilerler, Zohar'ın yazdığı gibi, yukarıdan gelen yardıma "kutsal bir ruh" denir. Kişi yaratılışın amacı olan haz ve zevke ulaşarak ödüllendirilene kadar bu şekilde ilerler.

Şimdi yazılanları yorumlayabiliriz (Mezmurlar 78), "O, hizmetkârı Davut'u seçti ve onu ağıllardan aldı, süt emen kuzuların bakımından, halkı Yakup'a ve mirası İsrail'e çobanlık etmesi için yetiştirdi." Davut'u neden hizmetkâr olarak seçtiğini yorumlamalıyız; onun diğerlerine göre ne gibi erdemleri vardı? Bu konuda şöyle der: "Ve onu ağıllardan aldı." "Ağılları" yiyecek olarak yorumlamalıyız. Peki, onun yiyeceği neydi? Koyun diyor. Baal HaSulam'a göre koyun, "çıkışlar" anlamına gelir.

Demek ki, kişi Yaradan'ın çalışmasından çıktığını, düşüşte olduğunu hissettiğinde, bundan endişe duymamalıdır. Aksine, bu ona Yaradan'a kendisini kötülüğün kontrolünden kurtarması ve O'na yaklaştırması için dua etme fırsatı verir. Bu nedenle, yaşadığı her çıkış kişiye yakıt ve ne için dua edilmesi gerektiğini verir. Diğer taraftan, kişi her zaman yükselişte olduğunda, ilerlemeye ihtiyaç duymaz. "Ve onu koyun ağıllarından aldı" sözlerinin anlamı budur.

Ayrıca, "Onu yukarı çıkardı" diye de yazılmıştır. "Yukarı" sözcüğünü yükselmek olarak yorumlamalıyız. "Onu yukarı çıkardı", yükselişlerden sonra, yani düşüşlerden sonra, onu "halkı Yakup'a çobanlık etmesi için" getirdi anlamına gelir. "Yakup" Yod-Akev [topuk] olarak kabul edilir, zira topuk "inanç" olarak adlandırılır ve kişinin topuklarıyla çiğnediği bir şeydir. Yani, daha düşük öneme sahip bir şeydir. Başka bir deyişle, özellikle yükselişlerden sonra gelen ve düşüşler olan durumlardan, özellikle de düşüşlerden, inancına çobanlık edecektir.

Bu, düşüşlerden inancı genişletmek için güç aldığı anlamına gelir. "Yakup O'nun halkı" yani Yaradan'ın halkı sözlerinin anlamı budur. "Ve İsrail O'nun mirası", inanç olan Yod-Akev durumuna düşüşler aracılığıyla ödüllendirildikten sonra, "toprağın mirası" ile ödüllendirildiği anlamına gelir. Bu yüzden "İsrail" diye yazılmıştır, çünkü daha sonra Yaşar-El [İsrail, anlamı: Yaradan'a doğru] derecesini elde etmiştir. Sonra da yaratılışın amacı olan toprağın mirasını edinmiştir. "İsrail O'nun mirasıdır" sözlerinin anlamı budur.

Ancak, çalışmadaki birincil önemin sağ çizgiye verilmesi gerektiğini unutmamalıyız. Biz sol koşulunda da ilerleriz, ama sağ olmadan yürüyemeyiz, çünkü "Efendinize sevinç içinde hizmet edin" diye yazıldığı gibi, kişi sevinç içinde olmalıdır ve bunu sadece sağ çizgiden alabilir. Her ne kadar bu sol çizgiyle çelişse de, kişi yüksek ruh halinde olmalıdır, bu da ancak kişi Yaradan'a ve bize kişinin tüm eylemlerini takdir etmeye çalışması gerektiğini söyleyen bilgelere inandığında elde edilir, bunlar hala olması gerektiği şekilde olmasa bile, kişi yapabildiği küçük şeyler için bile Yaradan'a teşekkür ettiği ölçüde, bu onu Yaradan'a bağlar.