233. Af Bağışlama ve Kefaret

Duydum

Mehila (Af), yıkımdan şükrana doğru olduğu gibi. Bu, günahlar sevgiden dolayı tövbe etmek yoluyla erdem haline geldiler demektir. Böylece, o günahları şükrana, erdeme dönüştürür.

Sliha (Bağışlama) VeŞalah Et Be’iro’dan gelir (“ve onun hayvanını serbest bırakacak,” Sameh’i Şin ile değiştirir). Bu, o günahları kendinden uzağa gönderir ve bundan böyle yalnızca sevap işleyeceğini söyler demektir. Günahlar ona hatalar gibi geldiğinde bu, korkudan gelen tövbe olarak nitelendirilir.

Kapara (Kefaret) VeKipper Et HaMizbe’ah’dan gelir ( “ve o mihrap için kefaret vermeli”), “ellerinin kefaretini bu adamda vermek ister” sözünden gelir. Bu yüzden, kişi kirli olduğunu bildiğinde, Kral’ın sarayına girebilmek için yüreği ve cüreti yoktur. Dolayısıyla, kişi Kral’ın iradesine karşı olan kötü eylemlerini görür ve hatırlarsa, Torah ve Mitzvot ile iştigal etmesi onun için zor olur; dahası O’na bağlı olmayı ve O’nunla birleşmeyi Kral’dan isteyemez bile.

İşte bu yüzden, onun tam bir alçaklık seviyesinde olduğu zavallı halini görmesin diye kefarete ihtiyacı vardır. Ve böylece o durumunu hatırlamasın ki Torah ve çalışmasında çaba sarf edebilmekten dolayı memnun olacak yeri olsun. Ve sonrasında, memnuniyeti olduğunda, Kral ile bağ kurmayı istemeye yeri olacaktır, çünkü “Kutsallık sadece mutluluğun olduğu yerde yaşar.” Bu yüzden, bizim öncelikle pişmanlığa ihtiyacımız var ve sonra, korkudan pişmanlık duyduğumuzda, bağışlanma ile ödüllendiriliriz. Ve ardından, sevgiden pişmanlık duyduğumuzda da, af ile ödüllendiriliriz.

Dünyamızda cereyan eden her şeyin yönlendirildiğine inanmalıyız, tesadüfler yoktur. Ayrıca şunu da bilmeliyiz ki, uyarı olarak yazılan her şey, “eğer kulak vermezsen” de yer alan lanetler anlamında, korkunç azaplardır ve herkesin düşündüğü gibi değildir. Bazıları onların lanet değil, nimet olduklarını söyler. Onlar sözlerine kanıt olarak Kuznitz’in Sayer’ini getirirler. O sürekli Paraşat Toçaçot’ta (“Nasihat Parçası” adında Tora’nın özel bir bölümü) Aliya La Tora (hizmet esnasında Tora’nın törensel bir okuması) yapar. O bunların gerçek lanetler ve belalar olduğunu söyler.

Bu bizim kendimizin lanetlerin gerçeklikte var olduğunu, bu dünyada dehşet hislerin, katlanılamaz azapların olduğunu gördüğümüz gibidir. Yine de, bizler tüm bu azapları Takdiri İlahiye, O’nun herşeyi yaptığına dayandırmalıyız. Musa bu lanetleri aldı ve onları Yaradan’a atfetti. Bu “ve tüm büyük belalarda” anlamına gelir.

Ve buna inandığında, aynı zamanda “yargı var ve bir yargıç var,” sözüne de inanmış olursun. İşte bu yüzden, Sayer Paraşat Taçaçot’ta Aliya yapar, çünkü sadece o lanetleri ve acıyı Yaradan’a atfetti, çünkü o “yargı var ve bir yargıç var,” sözün inandı. Ve tüm bunun sayesinde, “Tanrı bu şekilde yaptı, insanlar O’nun önünde korkmalı,” olduğu için, gerçek nimetler bu lanetlerden kaynaklanır.

Bu “sargı darbenin kendisinden yapılır,” demektir. Bu, tam da kötü olanın düştüğü yerden haktan yana olan yürüyecektir demektir. Bunun nedeni, hiçbir yardımın olmadığı bir yere gelindiğinde, Sitra Ahra orada tutunur. Sonra kötü olan onlarda başarısız olur. Mantık üstüne çıkamayan günahkâr düşer çünkü desteği yoktur. Sonra, günahkâr olduklarından ve “kem göz, kibirli gözler” niyetiyle sadece mantık sınırları içinde işler yapabildiklerinden dolayı, cennetin ve dünyanın arasında kalırlar.

Fakat haktan yana olanlar “benim ne kalbim ne de gözlerim kibirli değil,” diye nitelendirilirler ve bunun içinde yürürler. Böylece, bunlar nimetlere dönüşürler. Böylece, tüm acıları İlahi Takdir’e atfederek ve her şeyi mantık üstü alarak, onun içinde nimetleri almak için uygun kaplar yaratır.