Kabala İlminde Madde ve Form

Genel olarak bilim ikiye ayrılır: birine “maddesel araştırma” ve diğerine “pratik araştırma” denir. Bu, önümüzdeki tüm realitedeki her elementin içinde madde ve formun (şeklin) algılandığı anlamına gelir.

Örneğin, bir masa maddeden oluşur, yani odun ve bir formu vardır, masa şekli. Odun olarak madde şeklin taşıyıcısıdır: Masa. Ayrıca, “yalancı” kelimesinde de madde vardır, ki bu insandır ve bir şekil de vardır: Yalan. İnsan olan madde, yalanı, yani yalan söyleme alışkanlığını taşır. Bu yüzden her şeyde madde ve form vardır.

Dolayısıyla, realitenin elementlerini araştıran bilim de ikiye ayrılır: maddesel araştırma ve pratik araştırma. Realitedeki maddenin niteliğini, maddeleri hem formu (şekli) olmadan hem de formu olarak, inceleyen bilim koluna “maddesel araştırma” denir. Bu araştırma deneyseldir, yani kanıt ve uygulanabilir deneylerden çıkarılan sonuçlara dayanır ve bu uygulanabilir deneyler geçerli sonuçlar için sağlam temeller olarak görülür.

Bilimin diğer kolu maddelerin kendisiyle hiçbir teması olmadan, sadece maddeden çıkartılmış formu inceler. Bir diğer deyişle, maddeden yani formları taşıyanlardan, doğru ve yanlış formunu çıkarttılar ve sadece üstünlük ve aşağılık gibi değerleri doğru ve yanlış formlarında, (şekillerinde) oldukları gibi, çıplak, sanki asla hiçbir maddeye bürünmemiş gibi, incelediler. Buna “pratik araştırma” denir.

Bu inceleme uygulanabilir deneyler üzerine kurulmamıştır, zira böyle soyut formlar uygulanabilir deneylerde görülmezler çünkü gerçek realitede var olmazlar. Bunun nedeni böyle soyut bir formun hayal ürünü olmasıdır, yani gerçek realitede var olmamasına rağmen sadece hayalimiz onu resmedebilir.

Dolayısıyla, bu tür herhangi bir bilimsel araştırma ister istemez tamamen teorik bir temele dayanmaktadır. Bu, her hangi uygulanabilir bir deneyden alınmadığı sadece teorik müzakerelerden alındığı anlamına gelir.

Tüm üst felsefeler bu şekildedir; dolayısıyla da birçok çağdaş entelektüel bunu bırakmıştır çünkü teorik temel üzerine kurulan her hangi bir araştırmadan hoşlanmazlar. Sağlam bir temel olduğunu düşünmezler, zira sadece deneysel temeli sağlam olarak görürler.

Ve Kabala İlmi de bu iki kısma ayrılır: “maddesel araştırma” ve “pratik araştırma”. Ancak burada dünyevi bilimlere karşı büyük bir avantajı vardır: burada, pratik araştırmanın bile bir kısmı tamamen pratik aklın eleştirisi üzerine yani uygulanabilir, deneysel bir temel üzerine inşa edilmiştir.